Interview pour le journal « Nederlands Dagblad »

Par Hendro Munsterman, journaliste et théologien.

Pastoraat op drempel van de kerk

De lavendel bloeit inmiddels op de velden rond het heuvelstadje Grignan. Vlak erbuiten ligt het voormalige klooster. | beeld Hendro Munsterman

18 juni 2018, 03:00 Hendro Munsterman

Een voormalig klooster tussen de Zuid-Franse lavendelvelden en de wijngaarden moet een plek worden voor ‘drempelpastoraat’. De bisschop van Valence gaf het zaterdag geopende project in handen van twee Nederlanders: Jacinta en Joost de Graauw.

􏰀Grignan

De paarse lavendel bloeit inmiddels op de velden rond het beroemde pittoreske heuvelstadje Grignan. Vlak erbuiten staat het voormalige klooster waar Jacinta (61) en Joost (67) de Graauw in december 2016 hun intrek namen. ‘Er zijn nogal wat plekken in ons bisdom waar een uitgesproken katholiek aanbod is, waaronder een elftal kloosters. Maar onze bisschop wil uitdrukkelijk ook insteken op drempelpastoraat’, vertelt Jacinta.

De werkzaamheden aan het gebouw zijn nog in volle gang. Toch was bisschop Pierre-Yves Michel er zaterdag om de ‘Prieuré de Grignan’ officieel te openen als kerkelijk huis van ontvangst en ontmoeting om mensen te bereiken die ver weg staan van de kerk. ‘Op deze plek moeten vooral ontmoetingen plaatsvinden’, zegt Jacinta. ‘Ontmoetingen, uitwisselingen, gesprekken, een band opbouwen. Vanuit die band kun je dan luisteren, meer van jezelf laten zien en vertrouwelijker raken. En daar komt altijd, vanzelf, iets uit voort.’

‘Veel mensen willen wel een paar dagen rust, maar niet naar een klooster of naar een kerk’, vertelt ze. ‘Ze haken af op de kerk als instituut en hebben ook vaak een verouderd beeld. We hebben als kerk ook vaak slecht gecommuniceerd: onze marketing is hopeloos.’ Maar er is meer: ‘Ze geloven niet in het beeld van God dat ze zelf gemaakt hebben. Als ze dan een kerk binnenstappen, voelen ze zich niet aangesproken, want ze denken dat ze gedwongen worden om in dat beeld te stappen. En ze snappen de codes niet.’

buitenstaanders

Volgens het echtpaar De Graauw ‘moet je mensen aanspreken op het punt waar ze zich bevinden – anders wordt het al snel arrogant’. Ze zijn gevraagd ‘om nieuwe dingen te bedenken, om te netwerken, om te organiseren’. En dat allemaal voor ‘mensen die zich buitengesloten voelen door de kerk of de kerk de rug hebben toegekeerd’.

De website van de priorij staat inmiddels online en de borden met het gloednieuwe logo staan sinds kort aan de straat en op het terrein. Het moet een uitnodigende plek worden, waar iedereen zich thuis kan voelen. Want de rest van de kerk is toch ‘vooral voor ingewijden’.

De samenwerking met de plaatselijke parochie die in het grote gebouw ook haar secretariaat heeft gevestigd, blijft een punt van aandacht. De parochie blijft toch nog sterk gericht op de eigen mensen, op de mensen die er al zijn. Maar de contacten zijn hartelijk en warm, en ook de eerste contacten met de lokale protestantse kerken zijn al gelegd.

Joost heet in Frankrijk inmiddels Joseph. Hij vertelt hoe hij en zijn vrouw achttien jaar geleden de stap zetten om hun goede banen in Nederland op te zeggen en naar Frankrijk te vertrekken. Drie dagen na aankomst was hij al druiven aan het plukken. Daarna werkte hij vijftien jaar bij een wijnboer en deed veel vrijwilligerswerk voor de kerk. Jacinta werkte onder meer bij de plaatselijke VVV. Samen kregen ze vier jaar geleden van de bisschop de verantwoordelijkheid over het toerismepastoraat in het hele departement Drôme. De kerk bleek een uitstekende manier om te integreren, zegt het echtpaar met een brede glimlach.

 

 

In Grignan is het echtpaar op verzoek van het bisdom vier keer wezen kijken alvorens een voorstel te schrijven aan de bisschop. Volgens Joost moet de voormalige priorij ‘een plek met een lage drempel’ zijn, waar je ‘heel eenvoudige dingen doet die mensen in aanraking laten komen met wat de kerk eigenlijk is’.

Padvindersgroepen weten de priorij inmiddels al te vinden als plek om te kamperen. Douches en toiletten zijn in aanbouw. Op tien van het 23 hectare tellende terrein zullen volgende week 80.000 lavendelplanten hun plek vinden. De elf slaapkamers voldoen nog niet aan de normen,maar de bedoeling is dat de priorij achttien gasten kan ontvangen, voor retraites of voor wandeltoerisme bijvoorbeeld. Die retraites kunnen begeleid worden door een van de dertig geestelijk begeleiders die in het bisdom zijn opgeleid.

Volgens Joost en Jacinta moet het allemaal bijdragen aan de droom dat deze plek een plaats is waar de kerk kan luisteren. ‘Wat wij hier aan koffie slijten is idioot’, zegt Joost. En dat moet vooral zo blijven. Jacinta voegt toe: ‘De kerk heeft eilandjes nodig van houvast, waar mensen kunnen komen, niet alleen als voorbijgangers, maar waar ze hun jas op kunnen hangen.’ <

 

􏰂

© 2018 ND | Algemene voorwaarden | Privacyverklaring Gerealiseerd door Liones